Ksiądz Prałat, Piotr Skura, pełnił funkcje proboszcza parafii Zakroczym od 1945 roku. Kierował odbudową zniszczonego przez wojnę kościoła parafialnego. Ksiądz Skura zachowywał sie tak jak by wszystko, co parafialne, należało do niego. Słyszałem wielokrotnie od ludzi, jaki to on "jest skąpy i że tylko woła o pieniądze". Mój ojciec jednak miał o nim zupełnie inną opinię. Nazywał proboszcza Skurę "dobrym gospodarzem". A kto kościół odbudował jak nie ksiądz Skura... a posadzka w kościele, dzwonnica... ogrzewanie kościoła, przecież to wszystko kosztuje... ludzie nie wiedzą co mówią", powiadał... chcieliby wszystko za darmo". Z perspektywy czasu myślę, że ojciec miał rację - ks.Skura był dobrym gospodarzem, czasami pewnie był zmuszony

"wołać o pieniądze”, bo przecież rachunki trzeba płacić. Ks.Skura nie tylko utrzymywał dyscyplinę w gronie ministrantów, ale był także sprawiedliwy w stosunku do nas.

Za dobre wynagradzał a za złe karał. Rozumiał też nasze "potrzeby finansowe". Zawsze, kiedy pomagałem w ceremonii tzw. "cichego" chrztu czy ślubu mogłem spodziewać się zapłaty za pomoc od zamawiających usługę, ale jeśli okazało się, że oni z jakiegoś powodu nie uczynili tego, ks. Skura dziękował mnie za pomoc, wciskając do mojej kieszeni pieniądze. W większości jednak przypadków nie musiał tego czynić, bo zamawiający usługę wynagradzali nas obficie, dziękując za poświęcony czas i zachowanie tajemnicy. "Ciche" śluby i chrzty odbywały się przeważnie późno wieczorem. Zamawiali je oficerowie wojska z Modlina Twierdzy i Kazunia

obawiając sie kłopotów w pracy, przyjmowali sakrament małżeństwa i chrzcili dzieci, bez wielkiej ceremonii  i rozgłosu najczęściej w nocy bez żadnych postronnych świadków, bez użycia organów i głośnych śpiewów. Stąd nazwa "cichy" ślub czy chrzest. Dla nas "zaufanej" grupy ministrantów oznaczało to nic innego jak pieniądze.

Ogólnie biorąc wydawało sie że ks. Skura nie tylko był "twardym" ale i uczciwym człowiekiem. Traktował mnie jak kogoś swojego.

Śluby i chrzty to tylko jeden z wielu przykładów dobrego traktowania.
Dlatego też, po dzień dzisiejszy nie mogę w pełni zrozumieć jego postawy po tym kiedy potwierdziłem jego przypuszczenia że podległy jemu, Ks. Wikariusz Czesław Maciaszek "lubi" chłopców. Nie rozumiem dlaczego nas odtrącił, pozostawił na straty, nie okazał współczucia ani jakiegokolwiek zainteresowania tym co przeżywaliśmy po doświadczeniach z ks. pedofilem... czyżby nie rozumiał w pełni konsekwencji tego co sie stało?. To wprost nie możliwe.

My ministranci nie mogliśmy zdawać sobie z niczego sprawy bo byliśmy za młodzi a niektórzy z nas naprawdę dzieci, 10, 12 letni. Dla nas słowo homoseksualista było wielką niewiadomą a pedofil ogóle nie znane. On ksiądz, wykształcony przegotowany do pracy z ludźmi... dlaczego nam nie pomógł? Darzyliśmy go ogromnym zaufaniem nawet po doświadczeniach z księdzem pedofilem i tylko on był tym który mógł "zaleczyć nasze rany". Gdyby przynajmniej spróbował to uczynić. On jednak okazał sie bardzo lojalnym w stosunku do przełożonych i nie tylko nie powiadomił władz cywilnych o zaistniałym przestępstwie ale

przystąpił do wypełniania postanowień swoich zwierzchników. A te z kolei nie zawierały nic co by było ludzkie. W grę wchodziło jedynie,  dobro kościoła.
 

My wierni kościołowi ministranci zakroczymscy byliśmy "przeznaczani na straty". Nas trzeba było się pozbyć za wszelką cenę, zdyskredytować, zniesławić, ośmieszyć w oczach innych tak, aby nikt nigdy nam w nic nie wierzył. Doprowadzić to takiego stanu abyśmy przestali wierzyć samym sobie.

On proboszcz parafii Zakroczym, zrobił wszystko czego od niego oczekiwano, tzn. po prostu...  nie zrobił nic i to pewnie było wszystkim czego  od niego żądano.

Brudnego i bezkompromisowego dzieła naszego "wyniszczenia" dokonać miał nie proboszcz Skura a następca księdza pedofila, magister psychologii ks.Władysław Krawczyk. Księdza Skury zadaniem było milczenie. Po usunięciu w trybie natychmiastowym ks.Czesława Maciaszka ze stanowiska wikariusza parafii ks.Skura zachował ponure milczenie tak jakby nic nigdy sie nie wydarzyło. Jedyną zmianą jaka dała sie dostrzec było to że rozmawiając ze mną czy innymi ministrantami unikał kontaktu wzrokowego. Jeśli chodzi o mnie,  nie mogłem z nikim innym rozmawiać o tym bo przyrzekłem księdzu że nikomu nic nie powiem. Nie rozumiejąc że za wszystko to co się wydarzyło ponosił winę ksiądz pedofil a nie my ministranci czułem sie winnym tego co sie stało. A on, jedyny człowiek który mógł to zmienić, milczał jak zaklęty.

Czułem się okropnie nie wiedziałem co mam robić. Prześladowały mnie mary nocne, zacząłem się bać wszystkich i wszystkiego. Miałem wrażenie że wszyscy wokół mnie, myślą że to ja "wygadałem" się do księdza Skury na temat ks.Czesława. Czułem się jak zdrajca a przecież to my ministranci byliśmy zdradzeni, perfidnie oszukani, wykorzystani seksualnie i z okropnym poczuciem winy pozostawieni na łaskę losu.
To było straszne. Ale nie oznaczało bynajmniej końca naszej tragedii.
Tak jakby tego było mało oni przygotowywali następny "atak" na nasze młode "niewinne serca". To co najgorsze miało dopiero nastąpić.
Czasami myślę że samo molestowanie seksualne nie było takie straszne w porównaniu z tym co nastąpiło.
 

Wincenty Szymański

Toronto, 12 grudnia 2006